Niezwykłym i nie leda piórem opatrzony

Polecę precz, poeta, ze dwojej złożony

Natury: ani ja już przebywać na ziemi

Więcej będę; a więtszy nad zazdrość, ludnemi

Miasty wzgardzę. On, w równym szczęściu urodzony,

On ja, jako mię zowiesz, wielce ulubiony

Mój Myszkowski, nie umrę ani mię czarnymi

Styks niewesoła zamknie odnogami swymi.

Już mi skóra chropawa padnie na goleni,

Już mi w ptaka białego wierzch się głowy mieni;

Po palcach wszędy nowe piórka się puszczają,

A z ramion sążeniste skrzydła wyrastają.

Terazże, nad Ikara prędszy przeważnego,

Puste brzegi nawiedzę Bosfora hucznego

I Syrty Cyrynejskie, Muzom poświęcony

Ptak, i pola zabiegłe za zimne Tryjony.

O mnie Moskwa i będą wiedzieć Tatarowie,

I róznego mieszkańcy świata Anglikowie;

Mnie Niemiec i waleczny Hiszpan, mnie poznają,

Którzy głęboki strumień Tybrowy pijają.

Niech przy próznym pogrzebie żadne narzekanie,

Żaden lament nie będzie ani uskarżanie:

Świec i dzwonów zaniechaj, i mar drogo słanych,

I głosem żałobliwym żołtarzów spiewanych!

Horacy " Poeta - -ptak"

Nad podziw mocą pióra dwukształtną
podam do lotu wysokie skrzydła,
odkopnę miasto, gdzie mieszka
ziemska zawiść obrzydła.
Syn wyzwoleńca, a Mecenasa
wybraniec, odżegnany od śmierci,
umknie od Styksowej rzeki,
co czarną wodą świeci.
Już nową skórę zwiastują nogi,
już prawie
ptakiem jestem od góry
,
już ramię i palce, czuję,
biorą lot śnieżnopióry.
Już nad Ikara wzniósł się podniebny
łabędzi śpiew, gdzie Bosfor szaleje,
wrzące Syrty, żar Getulów
aż po Hiperboreje.
Mnie Argonautów poza Kolchida,
Gelonów kraj, Dak, co tłumi trwogę,
i Gal z Rodanu, i z Ebro
Hiszpan czerpiąc wodę.
Nie dbam o pogrzeb, pozór żałobny,
daremne pieśni, skargi i żale,
mego stosu nie podpalaj
w krzyku ku próżnej chwale.